Oh.. Walang Kwentang SINING. yeh!

Pu+@#&!#@, gusto ko mag FINE ARTS!!

2012-01-16T19:46:00.000-08:00

"Art is the desire of a man to express himself,

to record the reactions of his

personality to the world he lives in."

Amy Lowell

Pwede bang magmura? Sige na. One time lang. Wala namang nakikinig sa'kin e. Walang nakikinig sa'kin. WALANG NAKIKINIG SA'KIN! Pa'no ba naman kase, sinabihan ko na kayo (mga minamahal kong magulang) dati pa na gusto ko mag fine arts. O? Nasa'n ako ngayon? Nandito. Sa isang course na hindi ko naman forte (sa mga hindi po nakakaalam ako po ay nasa ikatlong taon na sa kursong BS Geology). Pero hindi ko sinasabi na ayoko sa course ko ngayon. Ang sinasabi ko lang naman na mas ikakatutuwa ko pang humawak ng lapis na 6B kaysa sa sample pick.

Pero wag muna natin husgahan ang geology. Hayaan muna nating alamin kung ano nga ba ito.

E, ano nga ba ang GEOLOGY?!

Ang geology, o heolohiya, ay ang agham at pag-aaral ng mundo, at ang komposisyon, istruktura, pisikal na katangian, kasaysayan, at ng mga prosesong humuhubog nito. Meron rin itong iba't ibang sangay. Kabilang na rito ang Physical Geology, Historical Geology, Mineralogy, Petrology, Geomorphology, Structural Geology, Environmental Geology, Paleontology, Geophysics, Geochemistry. Ano? Dumudugo na ilong mo? Eto pa. Applied Engineering Geology, Stratigraphy, Economics Geology, Optical Mineralogy, Sedimentation, Volcanology, Seismology, Mining Laws and Ethics, Mining Geology, Geotechnology, at pu+@#&!#@ng marami pang iba!

Ngayon punta naman tayo sa pangarap ko na kurso, ang fine arts.

Ano ba ang FINE ARTS?!

Ang fine arts, o pinong sining, ay isang pagpapadama sa pamamagitan ng pagpapaganda o upang maging kaakit-akit o kahali-halina ng isang bagay sa mga emosyon o damdamin sa pamamagitan ng mga paraang mapagmamasdan o biswal: katulad ng pagguhit, papipinta, pagbabakat at pagtatatak ng disenyo, at paglililok.

Ngayon, ano nga bang gusto kong ipabatid sa inyo? Ano nga bang dahilan ng pag-iinarte kong 'to? Simple lang. Gusto ko mag-fine arts. Oo, malaki ang sweldo kapag Geologist ka may lisensya man o wala. Kayang kaya kong buhayin ang magiging mga anak ko, pati na rin ang mga magiging anak ng magiging apo ko kapag yun ang natapos ko. Naiintindihan ko ang mga magulang ko. Gusto lang naman nila na magkaroon ako ng maayos na buhay pagtanda. Gusto rin nilang makaahon sa sakdal na kahirapan, naks! Pero.. anong magagawa ko? E sa gusto ko yung fine arts e. Tsaka bunsong anak naman ako. Kung grumadweyt man ako, wala na naman akong pag-aaralin na kapatid.

Para nyo na rin akong isinali sa kickboxing pero boxing lang ang kaya ko. Suntok lang ako ng suntok pero magagalit kayo kapag sumisipa yung kalaban (bumabagsak sa subjects).

Hay nako..

Wala rin namang mangyayari kung ipost ko pa 'to.

Sige,

Kakain muna ko ng bato. \m/

Isa

2011-10-21T09:19:00.000-07:00

Pag-ibig?

Pagmamahal?

Wagas na pag-iibigan?

Pagsinta? Pag-iirogan?

'Langya, ang corny ng intro ko. Di bale na. Sa bagay. Ngayon lang ako magpopost ng gan'to sa tanang buhay ko. Tutal inumpisahan ko nang corny, e paninindigan ko na.

Ika-dalawampu't apat ng Oktubre, taong 2010, nagsimula ang lahat. Ang kalbaryo, ay este, relasyon. Oo, inaamin ko na palikero ako. Pero sa araw ding 'yon nagbago ang lahat. Hindi na ko umiinom. Hindi na ko nagbubulakbol. Hindi na ko nakikipagtext sa iba, sya lang. In short, matinong lalake na ako. Marahil litung-lito ka na sa mga pinagsasabi ko. Siguro iniisip mo kong saan hahantong itong mga pacharchar ko. Hehe. Ang gusto ko lang naman sabihin e..

ISANG TAON NA KAMI NG SYOTA KO!! yey! :D

Wooh! Achievement! Di ko naman intensyon na ipangalandakan sa pamumukha mo na wala kang syota. Ang gusto ko lang ipabatid sayo na isang taon na kame. Kase nga isang taon na kame. Alam mu yon? Yuuung, isang taon na kame. Haha. Perstaym ko kase e. First time kong tumagal ng ganito sa isang relasyon. Kayo na! Kayo na nagdidiriwang ng isang taong anibersaryo. Hehe.

O ano? Corny 'no? Wala akong pake! Basta ISANG TAON NA KAME! Kaya para sa minamahal ko..

Maligayang ikaunang anibersaryo. Nawa'y magtagal pa ng sampung epoch, limang period, tatlong era, at dalawang eon ang pagmamahalan naten. I love you! ♥

Haayy nako. Ika nga sa kanta, "Kay saraaap ng may minamahaaal". Ewan ko lang ha, pero ako? 'Di na malamig ang pasko ko.

Ikaw?

Haha.. :))

Mga Nalakbay Ko Na. Powtek!

2011-09-04T19:49:00.001-07:00

My Lakbayan grade is C-!

Mga nalakbay ko na. Powtek!

Dami ko pa palang kailangan lakbayin. Ajah!

DotA

2011-08-21T19:05:00.000-07:00

DotA?

DotA ba gusto mo?

Ayan oh, DotA.

Iginuhit ko para sa'yo. Kahit na wala akong alam tungkol sa DotA.

Nawa'y iyong maibigan. :)

Dama

2011-08-16T19:14:00.000-07:00

“The chessboard is the world,

the pieces are the phenomena of the
Universe, the rules of the game are

what we call the laws of Nature
and the player on the other

side is hidden from us”
~Thomas Huxley

Buto't Balat

2011-07-10T19:03:00.000-07:00

Ika nga nila, "Nobody wants to hug a skeleton".

Marahil alam nyo na kung tungkol saan 'tong post ko.

Ipinanganak akong mataba. Pero sa 'di inaasahang (at kailanma'y 'di ginustong) pangyayari, lumaki akong payat. Lumaki akong sentro ng asaran lalo na kapag tungkol sa katawan ang usapan. Maraming nakakakilala sa'kin hindi lang sa larangan ng pagdo-drawing, kundi pati na rin sa natatangi kong kaanyuan (halimaw?). 'Eto yung listahan ng mga bansag (asar) sa'kin:

1.Payatot

2.Bukog (Cebuano term ng buto)

3.Niwang (Cebuano term ng payat)

4.Wangkig ( " )

5.Incremin (gamot sa kapayatan)

6.Ayos na ang BUTO-BUTO

7.Payatitototi

8.Pidodido

at ang pamatay na paghahalintulad na hindi ko ma-take..

9.Stick

Ayos di ba? Parang sa bawat bansag nila, unti-unti kang binabalatan hanggang sa literal na buto ka na lang talaga. Parang sa bawat salita nila, unti-unti kang nangliliit, inaapakan hanggang sa mayupi ka na para bang coke-in-can na minamartilyo. Pero kahit payatot ako (wag ka...) may syota ako. Yey!

Oo, tama ang nabasa mo. Walang bahid ng biro. May syota ako. Isang araw, wala akong magawa. Naisipan kong syang itext. Tinanong ko sya:

Pol: Mahal mo ba ko?

Syota: Oo, sobra ..ewan ko nga kung bakit e, di naman ikaw dream boy ko. haha (pahabol nya)

Pol: Ano bang gusto mo sa lalake?

Syota: Yung hindi suplado. Tsaka malake katawan. haha

Pol: (Nadisappoint ng slight) E bakit mo ko syinota?

Syota: Di na man yung masyadong malake. Yung malake lang. haha aw

Pol: Haha. Ba't gusto mo ng malaki katawan?

Syota: Ewan. But I don't like muscled men either. G mo? Aw

Pol: Anong kaibahan ng payat sa malaki katawan? Anong meron sa malaki katawan na wala sa payatot na kagaya ko?

Syota: Haha. Hirap iexplain e. Di ko alam. Intindihin mo na lang.

Pol: Mas romantiko ba ang dating kapag malaki katawan?

Syota: I dunno, I think it doesn't depend on their bodies. It depends on the person. Pageant 'to?

Pol: Dapat ko bang baguhin ang sarili ko?

Syota: HINDEE! DUH

Pol: Nagsisisi ka ba na ako pinili mo?

Syota: Ba't naman ako magsisisi? E di parang sinabi ko na ring hindi kita mahal.. Duhh

Pol: I love you.

Syota: I love you MORE ♥

Yun naman pala e. Yun ang pinakaimportante sa lahat. Pero, ang tanong.. Ba't ka nga ba payat? Paano ka naging payat? Sa anong aspekto ka nagiging mapayat? Ano nga ba ang batayan ng tunay na kapayatan? Paano ba napagkakaiba ang payat sa malaki ang katawan? May batas ba na nagsasabing "Oh, klaro ang cheekbone mo, ang buto mo sa balikat, ang clavicle mo, ang pelvic bone, ang ribs mo, ibig sabihin nabibilang ka sa uri ng mapapayat"? Unti-unti na nga ba tayong nagiging manyak sa kadahilanang puro katawan ang una nating tinitingnan sa isang tao at hindi ang pagkatao? O sadyang nagiging mapanghusga na nga talaga tayong mga Pinoy? Unti-unti na nga ba tayong nababago ng panahon at naiimpluwensyahan ni Kris Aquino na wala nang ibang inatupag kundi ang mangilatis ng ABS ng kung sinu-sino bagets na matipuhan nya?

Ewan ko lang ha, pero ang alam ko.. mahal ang extra rice ni Manang Diding.

Closed

2011-06-23T17:32:00.000-07:00

"A clever, imagination, humorous request

can open closed doors and closed minds."

~Percy Ross

Bhoy

2011-04-23T04:14:00.000-07:00

“Lahat nga siguro ng bagay ay may hangganan.”

Bale, July 2009 nung una akong magpasya na sumali sa isa sa mga pinaka prehisteryosong organisasyon sa unibersidad, ang The NORSUnian. Ang The NORSUnian, o mas kilala sa tawag na TN, ay ang opisyal na lingguhang publikasyong mag-aaral ng Negros Oriental State University. Lahat yata ng mga taong lumalabas-pasok sa NORSU kilalang kilala ang TN. Kaya ‘yon, sumali ako. Para sikat. Sumali ako di dahil may sweldo, scholarship o kahit ano pang karangalan na ibibigay sayo. Sumali ako dahil gusto kong makita ng madla ang obra ko. Char. Pero di pala hanggang doon lang ang inakala kong matatanggap ko nung sumali ako. May mas higit pa pala.

Nag-audition ako. Dala-dala ay mapurol na lapis, isang sign pen at marker. Drinowing ko yung winning piece ko nung high school ako sa division na press conference. Wala akong dalang bond paper. Nakakahiya. Lahat sila nakatitig sa’kin. Hindi ako makapagsalita. Hanggang sa tinanong N’YA ko. “Naa ra kay bond paper?” o sa tagalong “May bond paper ka ba d’yan?”. Sabi ko wala. Tumayo sya at kumuha ng bond paper na sobrang kapal e isa lang naman kaylangan ko. Hanggang ngayon pala-isipan pa rin sakin kung galit ba sya nung time na yon. Pagkatapos kong magdrawing sinabihan nya ko na maghintay lang daw sa text nya kung magpapatuloy pa ba ako sa next level ng audition. Kakakaba. Parang nadisappoint sya pag tingin nya sa drawing ko. Pag baba ko sa hagdanan narinig ko yung iba pa nyang mga kasamahan na nagsisigawan. Narinig ko yung katagang “wow”. Nabuhayan ako ng dugo. O kay saya ng buhay.

Hintay ako ng hintay sa text nya pero wala akong natanggap miski redeem. Isang hapon habang naghihintay ako sa klase namin nagring yung cellphone ko. MAY NAGTEXT! Tanggap raw ako sa level2 ng auditon sa sabado. Yey! Kala ko ligtas na ko. Hanggang sa.. . .

Sabado na. Pag punta ko sa office nila may nakahandang illustration board, brush, isang masarap na meatbread, at ang kinakatakutan kong POSTER PAINT. Hindi ako sanay sa painting. Di talaga ako marunong magpainting nung time na yon. Tsk. Pero nilakasan ko ang loob ko. Fast forward tayo ng konti. Yey! Tanggap na ko. Isa na kong trainee!

Napakasarap ng pagwelcome nila saken. Lalong lalo na S’YA. Sya na nagturo sakin lahat. Simula sa pag gamit ng photoshop CS3, pagturo sa tamang pag interpret ng editorial cartoon, pag-impluwensya na magovernight at wag na maligo kinabukasan pag pasok sa klase, at mga kahalagahan ng mga bagay bagay sa buhay. Halos lahat ng nakamit ko ngayon ay dahil sa kanya. Totoo nga palang nakakatalino kapag sumasama ka sa matalino. Ewan ko kung bakit pero komportable ako pag kasama ko sya. Minsan nga napagkakamalan akong bading kase niyayakap ko sya palage. Nagagawa ko sa kanya ang mga bagay na di ko nagagawa sa sarili kong KUYA. Masaya ako pag kasama ko sya.

Pero nitong mga nakaraang buwan, hindi na kami nagkikita. Minsanan lang kami magkausap, sa cellphone pa. Alam ko yung dahilan. Hindi ko na sasabihin.

Hindi ito farewell post para sa kanya. Kase alam kong magkikita pa kami. Balang araw alam kong mababasa mo to. Kaya susulitin ko na.

Salamat sa mga bagay na nagawa mo sakin. Salamat sa mga pagkaing pilit mong pinapaubos kahit busog na busog na ko. Salamat sa mga damit na pinapahiram mo sakin pag nagoovernight tayo na hanggang ngayon nasakin pa, hehe. Salamat sa mga payo na sobra sobrang nakatulong sakin. Salamat sa lahat na tinuro mo. Miss ko na yung “Bhoy, overnight ta?”. Yung “Bhoy, pagbuklad na”. At lahat ng mga babaeng pinagpapantsyahan mo, este, natin pala.

Alam kong corny to pero blog ko naman to e. Pagbigyan nyo na ko.

Para sakin, walang Paul Eso kung walang sya. Nakatatak ka na sa pagkatao ko. Palagi kitang titingalain bilang mentor ko, bilang bestfriend ko, at bilang KUYA ko.

Para to sayo,

Bhoy.

Darna Lives!

2011-03-17T02:24:00.001-07:00

Boredom.

Ika-sampu ng Marso. Alas nuebe ng umaga. Walang magawa. Nakatulala sa harap ng monitor. Naghahanap ng mapaglilibangan. Bukas ng bukas ng kung anu-anong sites na mata-type ng mga daliri ko. Hanggang sa nagawi ako sa blogsite na'to http://darnalives.blogspot.com/2011/02/darna-lives-page-001.html.

Ginulo nitong blog na 'to ang pag-iisip ko. Natulala ako nung matapos kong mabasa 'tong blog na 'to. Sabi ko sa sarili ko, syet! ano nga kaya kung gan'to ang nangyari sa kanya? Ano nga kaya kung gan'to talaga ang kinalabasan ng storya nya? (duhh.. OA ha.) Para sa mga nao-OP, e'to ang sa inyo.

Ito'y walong pahinang kwento, actually sequel lang 'to e, tungkol kay Narda o mas kilala sa pangalang DARNA. Isinulat ni pareng Gerry Alanguilan at iginuhit ni Arnold Arre. Sa kwentong 'to pinapakita ang buhay ni Narda matapos ang pakikipaglaban nya sa kasamaan. Dito mga nasa 40+ taong gulang na sya. May tatlong anak at payak na pamumuhay.

Sa walong pahinang komiks na 'to swak na swak na ko. Hindi na ko makapaghintay sa susunod na mangyayari kay Narda. Sana mabasa 'to ng mga Ravelo para maaprubahan na.

Basahin nyo! anDAR--NAAA!!! :)

Batong-bato na 'ko sa Geo!

2011-02-07T15:57:00.000-08:00

Alam mo ba yung pakiramdam ng 'hindi ka na masaya sa ginagawa mo'? Yung tipong ang choices mo na lang e tigilan na ang lahat ng kahibangang 'to o di kaya'y tumakbo at tumakbo. Tumakbo papalayo sa mundong malupet. Na para bang wala ka nang pakelam sa mga susunod na mangyayari basta tumakbo ka lang (naks. drama bui).

Hay nako..

Dederetsuhin na kita.

Hingang malalim..

HINDI. AKO. NASISIYAHAN. SA COURSE KO.

Hay salamat nasabi ko rin. Pero hindi ko sinasabing magshishift na ako ng course. Ang gusto ko lang namang iparating sayo e hindi na ko natutuwa sa mga pu*@#&! batong yan. Parang, anong saysay ng pagkuha mo ng course na BSGeology kung 'di ka na masaya? O, para saan pa 'tong course na to na paghihirapan ko pa ng dalawang taon kung hindi ko naman forte ang pagkiskis ng bato, pag-akyat sa bundok, at pagsuot ng malalaking bag. Naglolokohan lang tayo dito. Ika nga ng idol ko na si Lourd De Veyra...

"..kase naman, ANG PINAKAMADALING LOKOHIN SA LAHAT AY ANG ATING MGA SARILI".

Tubo

2011-02-05T01:08:00.000-08:00

"God grant me the courage not to give up

what I think is right even though I think

it is hopeless."

~Chester W. Nimitz

Halalan

2011-02-05T01:02:00.000-08:00

Democracy is the only system that persists

in asking the powers that be whether they

are the powers that ought to be.

~Sydney J. Harris

Ang Obra ng Panahon (blg. 1)

2011-02-02T01:36:00.000-08:00

Blog.

Eto ba yung 'pag bored ka at wala kang magawa e, pampalipas oras? Eto ba yung magpopost ka lang at makakatanggap ka ng sandamakmak na papuri galing sa kung sino man ang makababasa nito? Eto ba yung dahilan kung saan unang sumikat ang idolo ng lahat (at ako rin, nakiki-idol) na si Bob Ong? Ewan ko lang ha pero kung ako ang tatanungin, mas gusto ko yung naunang tanong.

Matagal tagal na rin mula nung nagpost ako ng seryoso at makabuluhang post (asteeg). Simula sa mga artworks na 'di gaanong kagandahan hanggang sa mga photographs na hindi kapupulutan ng aral. Pero maiba ako, kelan ba ko unang natutong magdrawing? Hindi ko na masyadong maalala kung ano yung pinakauna at makasaysayan kong nagawang obra nung elementary pa ko. Hindi ko alam kung saan nagsimula ang lahat at nakamit ko ang karangalan na makasali sa publikasyon ng unibersidad na to. Kaya nga kinuwa ko na yung susi ng oportunidad, kinabit ang seatbelt ng kamalayan, ginalaw ang cambio ng memorya, nang sa gayon ay makapag-joyride tayo sa panahon kung saan ay nagsisimula pa lang akong matutong magdrawing at hindi pa uso ang Photoshop CS3. Halika, samahan mo ko'ng balikan ang nakaraan. Pero kung batong-bato ka na sa post na 'to pakipindot na lang yung pulang 'x' sa kanang ibabaw nyang monitor mo..

Dali..

Isa..

Dalawa...

Aba, ayaw?

Sige, ginusto mo yan e! Magdusa ka.

Magsimula tayo nung limang taong gulang pa lang ako.

KinderEto pa lang kaya kong idrawing. 5years old pa lang ako nOn e nangengelam ka?! Ang panahon kung saan uso pa ang lunchbox, pencilcase at mickeymouse ko na bag. Dito siguro nagsimula ang lahat. Mga simpleng hugis para sa mura kong edad. Lahat naman siguro tayo natutong gumuhit nito. Dito ako nagsimulang humawak ng lapis, nagsimulang ilapat sa papel ang imahinasyon, at nagsimulang tumakbo.. tumakbo ng tumakbo.. patungo sa erpat kong kaaalis lang galing sa paghatid sa'kin sa school (haha, takot akong maiwan e).

Grade 1

Anim na taong gulang pa lang ako. Hindi pa uso (sa edad kong yaon) ang mongol, sign pen, bond paper, at canvas. Asteeg pa n'on e papel na tatlo ang linya, itim na matatabang lapis, at sipon (lol. sipunin pa ko dati e). Madalas kong idrawing ang pinsan ko na classmate ko rin noon. Pero mag-aminan na tayo, usong-uso talaga ang Dragon Ball Z dati. Lalong lalo na ang 'kame hame wave' nya na madalas ay ang dahilan kung bakit tumitilapon na lang bigla ang kaklase ko sa t'wing nag-aaway kame. Dito ako unang nagsimulang magdrawing ng katawan ng tao, pero 'di naman pantay-pantay. Lagi akong nakikipagtalo sa guro namin dahil mas gusto ko pang magdrawing kesa makinig sa turo niya. Madalas makikita mo kong nakatayo sa tabi ng pinto ng nakaiskwat habang nagkaklase sya kase mas marami pang drawing ang papel ko kesa mga notes.

Grade 2Heto na. Heto na ang panahon. Heto na ang panahon ng pagkalito. Heto na ang panahon ng pagkalito sa mga bagay bagay. Mga bagay bagay na kung saan masusubok ang kredibilidad at pagkalalake ko. Pero 'wag madumi isip. Sa kasamaang palad hindi ako natuluyan. Gustong gustong idrawing ng mga kamay ko, hindi ako, ang powerpuff girls (palusot! hwahaha). Ewan ko. Hindi ko alam kung bakit. Basta kusang gumagalaw ang kamay ko. Siguro dahil ang a-asteeg ng mga rowdyruff boys o sadyang naignorante lang talaga ako sa mga western style na drawings. Haayy salamat nakalusot rin.

Grade 3-4
Nauso ang Pokemon. Mabubuang ka sa dami ng pagpipilian mong idodrawing. Pokemon. Labanan sa pagitan ng mga trainer gamit ang kanilang mga alaga. Noong taong ding yOn nauso ang 'guhitlaban' kung tawagin sa classroom namin. Isang labanan na kakaunti lang ang nakakaalam. Isang labanan sa pagitan ng dalawang mangguguhit. Isang away. Isang dwelo. Walang gamitan ng dahas. Walang dadanak na dugo. Gamit lamang ay lapis at scratch paper. Simple lang ang mechanics. Pagandahan. Madalas akong natatalo. Madalas rin akong nanalo dahil nililibre ko ng juice yung isang kaklase namin na judge. Pero tinigil ko na yung ganong bisyo. Natuto na ko. Natuto na kooo! Hanggang sa...

Grade 5...nalulong. Nalulong. Naadik. Tumalino. Humusay. Nagkaisip. Gumana ang utak. At higit sa lahat nagtayo ng negosyo. Puhunan ay galing at husay sa pagguhit, ginawa kong negosyo ang pagdodrawing para sa ikabubuhay ko (duhh.. dederetsuhin na kita). Sa t'wing may pinapadrawing sa'min ang teacher namin, nagsisilapitan sila sa'kin para magpadrawing kaya medyo sikat ako nung mga panahong yon (lol). Sa una medyo madalang pa ang kita pero nung mga kalaunan na e halos umabot na sa Php50 isang araw. Nabreak ko na yata ang record na pinakabatang negosyante.

Grade 6
Nag-improve ang kakayanang magdrawing ng hugis ng katawan ng tao. Salamat sa SlamDunk na napapanood ko sa TV nOn. Napansin ko ring habang tumatagal e nagbabago rin pala ang istilo ko sa pagdodrawing. Natuto akong mag-shading, gumawa ng mga sarili kong cartoon character, at humawak ng pastel. Gumagamit na rin ako ng sign pen at mga lapis na 6B at HB. Natuto rin akong mangolekta ng mga komiks, DVDs ng mga paborito kong anime, at isda.

Lahat ng tao ay may kanya kanyang obra. Lahat ng obra ay may kanya kanyang kagandahan. Habang tumatagal at nagkakaedad ka hinding hindi magbabago ang obra mo. Habang tumatagal at nagkakaedad ka ay mapapagtanto mo na ang lahat ng bagay na nakikita mo, lahat ng bagay na naamoy mo, naririnig mo, nararamdaman mo, at lahat ng bagay na nakapalibot sayo ay nakakaapekto at nakakaimpluwensya sa obra mo. Nasa sa'yo na yan kung magpapaapekto ka o isasaisang tabi mo lang. Sayang ang talentong ipinagkaloob sa'yo. Sayang ang papel na inalaan para sa'yo. Sayang ang obra na maaaring makapagpabago sa takbo ng mundo.

Hanggang dito na muna. Masyado nang mataas tong post ko.

Itutuloy...

I miss you.. blog

2011-01-16T22:49:00.000-08:00

Waahh!! Namiss ko tong blog na to..
Sa wakas, after 48years nakapagpost ulit ako sa munting blog na toh..
Sana tuloy tuloy na..
Sorry kung hindi na ko makapagpost ng photos kase.. NINAKAW yung munting cameras namin..
Lecheng magnanakaw yan ohh.. POwtek!

Pramis, every week na ko magpopost dito..

Pramis.. :]

Bangungot, Pamilya, at Pangarap

2010-03-29T09:39:00.001-07:00

"The hope of the Fatherland
in a seemingly hopeless world..."

Idol

2010-02-17T06:54:00.000-08:00

Isang pagsaludo sa lahat ng musikero na
nabubuhay sa mundo. Mga musikerong hindi
inaalintana ang kapansanan upang lumikha ng tunog
at himig na syang naghahatid ng saya at ligaya sa
napakaraming tao na nakakarinig nito.
Harmonica, bilang tagagawa ng tono na nagpapasarap
sa lasa ng himig na ibig iparating sa atin ng
lumilikha nito. Puwet naman ng galon na pinutol na
pinaglalagyan ng mga baryang inihahagis ng mga
taong nasisiyahan sa munting presentasyon ang
kumukumpas sa kanta.
Dahil lamang sa dalawang bagay na ito
nakalilikha tayo ng musika na tatatak sa kokote
at magbibigay sustansya sa karne na
nakatanim sa loob ng bungo ng mga tao.
Sa lahat ng musikero na nabubuhay sa mundo,
hindi hadlang ang kapansanan para hindi mo
abutin ang mga pangarap mo.

Saludo ako sa inyo..
Apir!!

Kayod

2010-02-15T14:39:00.000-08:00

"What we are is God's gift to us.
What we become is our gift to God."
-anonymous

Pananampalataya

2010-02-15T08:10:00.000-08:00

"The essence of Christianity is told to us
in the Garden of Eden history.
The fruit that was forbidden
was on the tree of knowledge.
The subtext is, all the suffering you have is because
you wanted to find out what was going on."
-Frank Zappa (Atheist)

Mahal kita

2010-02-15T07:44:00.000-08:00

"You know you're in love
when you can't fall asleep
because reality is finally better
than your dreams."
-anonymous

Hataw na

2010-02-12T03:58:00.000-08:00

"We dance for laughter,
we dance for tears,
we dance for madness,
we dance for fears,
we dance for hopes,
we dance for screams,
we are the dancers,
we create the dreams."
-anonymous

Election and Corruption

2010-01-28T05:45:00.000-08:00

The circus is once again in town.

With the national poll set in May, it is very apparent that the election circus is now almost engulfing the whole local and national atmosphere. Election campaign jingles like the much sung ‘Nakaligo ka na ba sa dagat ng basura’ are now redundantly played on television and radio stations. Campaign posters, with the candidates’ smiling faces, are starting to sprout everywhere. Different fora and debates about the candidates’ platform and background were staged and were witnessed by the Filipino people in the past days – and more are to be staged and may be witnessed in the coming days.

Popularity matters in the Philippine election that is why, candidates are now spending millions for their political ads. Leadership and personal background also matter that is why, every candidate now seems to be digging everything in their respective coffer to show proofs of their luring achievements and pictures of their charitable deeds like helping people in a flood scene, offering food to street children, launching program for Mother Nature, and the like that has dramatic soap opera features. Every candidate now seems to be ‘nagbubuhat ng sariling bangko’ just to lure the Filipino masses.

Popularity, leadership skills, and personal background are the traditional factors that are considered by most (responsible) Filipino voters before voting. But, if there is one more factor that should be secured first above the rest, it should be the ‘incorruptible’ factor – a voter must vote for the candidate who is not corrupt, a candidate who is strongly determined to fight corruption.
The problem about corruption has been hounding the government since time immemorial. As the May poll comes, it also means that there is a chance that it can be ended, or at least, minimized by electing an incorruptible leader.
These days, the issue about corruption is already alarming and at these times, it appears that it is not just a problem of perception but an actuality. Despite the countless corruption issues exposed in the past, corruption cases are increasing not only in number but also in the amount of money involved.

What is also alarming is the fact that among the reported big cases of corruption in the government, not one was given proper action by the government, despite the efforts of whistleblowers and concerned groups. It is a sad reality that corruption has freely spread its roots and branches in the Philippine government because the current administration itself has done nothing to cut it. Well, how could they afford to cut it if it would mean cutting their own roots and branches?

If only corruption were not present in Philippine government today, the life of every Filipino would have been, at least, a little easier. But this social illness, instead of being eliminated by our leaders in the past, has gone far until the present and has even worsened – freely and healthily. It’s been there growing sturdy because our leaders allowed it.

Corruption these days may have turned into the sturdiest tree in Philippine government, but it is not yet too late to cut that tree down. It may appear impossible, but we can still do something about it.

This coming election is our chance to revive the fight against corruption. Let us choose an incorruptible leader.

(The NORSUnian, Vol.XXVII No.21)

When Ondoy and Pepeng meet Pinoys

2009-10-17T05:15:00.000-07:00

Recently, the Filipino nation has two uninvited cruel visitors which we wished have not visited at all – Ondoy (International Name: Ketsana) and Pepeng (International Name: Parma). Both typhoons, in the span of their short visits in the Philippines, did not only make this country suffer, but also exposed how lame the Philippine government is and how superficial the commitments of Filipino leaders and leaders-to-be are.

When Ondoy visited the Philippines on the afternoon of September 26, it brought the worst rainfall to a large part of Luzon – a rainfall which was said to be equivalent to a month of rain. It killed people; it destroyed properties – Ondoy was even dubbed as the most destructive typhoon recorded in the past 40 years in the country. As reported, Ondoy caused billions of damages and killed hundreds of lives. As estimated, it will take about a year before the Filipino nation could recover from its loss.

Moreover, Ondoy did not only give depressing pictures on the span of its visit but also on its aftermath. Days after Ondoy struck, everyone was tormented to see how immensely it has affected the lives of a lot of people – muddy houses; dead people and animals found everywhere; destroyed properties and sources of livelihood; and the most depressing: hunger, homelessness, and hopeless people. Ondoy stole the hope of some Filipinos and tested the faith of others.

Due to Ondoy’s destructive visit, the Philippine government declared a ‘state of calamity’ on the affected areas. It also sought for international humanitarian assistance from the world community. The United Nations also took part by pleading to other nations to help the typhoon victims. Over a hundred relief centers opened into action, with thousands of concerned citizens immediately offering donations or volunteering their services.

Barely a week after Ondoy’s visit, while the Filipino nation is still shocked with Ondoy’s aftermath, Pepeng came in uninvited in the afternoon of October 2 bringing rains that consequently caused floods and landslides. Pepeng is maybe less forbidding than Ondoy but still, the damages it caused, particularly in agriculture, cost billions. Pepeng is maybe less harsh than Ondoy but still, it soaked a lot of Filipino homes and livelihood with flood water and killed hundreds of people.

In the past two weeks since Pepeng and Ondoy visited the Philippines, the death toll reached 699, with 462 injured and 87 missing as stated in the latest reports published in Manila Bulletin. Moreover, infrastucture and agriculture damages amounted to P15 billion with more reports expected to come.

Ondoy and Pepeng’s visits indeed made the lives of many Filipinos miserable. It made this nation submerged in floods that washed away the hopes of almost everybody. Moreover, their visits also tested the kind of government we have – unfortunately, what they revealed is a lame government of a disaster-prone nation. Their visits tested how truly committed our leaders and leaders-to-be are – and sorry to say, what they have revealed are superficial leaders who are only good in words but never in action.

The visits of Ondoy and Pepeng revealed that the Philippine government is never prepared for big calamities. At the height of the two typhoons, it was discovered that the government does not even have sufficient equipment to rescue the almost hopeless victims; to feed the hungry evacuees and to reach out even a little help to the unfortunate ones.

(The NORSUnian,Vol. XXVII No. 15)

my sketches..

2009-10-09T10:16:00.000-07:00

"Daddy SOJOR's 63rd Birthday"

caricature pa talaga..
baka magalit si daddy..
anLAKI ng ULO.. xD

"Death of Pres. Corazon 'Cory' Aquino"

naging simbolo ng demokrasya..
hindi ka po namin makakalimutan..

paalam at salamat po...

..emote mode..

awh?? haha

2ne1 guns!!!...

2009-10-09T09:37:00.000-07:00

eh,eh.. eh,eh,eh.. eh,ehh... 2ne1!
hahah...

iginuhit ni paul,pablo,tonio,oniordz,tonying,antoy,
whatever!...

sorry nga pala kay CL,BOM,MINZI at DARA...
kaseh binaboy koh mukha nila...

..peace pu..

rOcK n' rOLL!!

In our hands

2009-09-28T10:33:00.000-07:00

Many times, the youth has been tagged as the hope of the fatherland. With a total population of more or less 24 million as projected by the National Statistics Office, this is not so hard to imagine. The youth, age 15-30 years old as defined by Republic Act 8044, plays a major role in the making or breaking of the country’s future. At least one third of the country’s population is composed of young people who, if will move as one, can change the course of the country’s history.

And if there is one moment in the history of this country where the voice of the youth is greatly needed, it would be in the upcoming elections. The youth population alone could ensure the victory of the candidate who embodies the ideals of the young generation.

In an article published in abscbn.com, entitled “Imperatives of the Youth” by Maxine Tanya Hamada, it was noted that in the 2004 elections, almost 13 million of the total number of voters were 18-24 years old, five million of which are first time voters. However, it was also noted that roughly two million supposed new voters failed to register for that election. In that same year, the president won by more than a million votes than her opponents’ and as what Hamada said, “Had the two million youth voters registered and voted, it could have tipped the scale.”

For so many years now, the vote of the youth has been considered negligible because a huge number of young people are not registered voters. A lot of them are either unaware that they need to register to vote or they prefer not to vote at all. The latter is perhaps the more damaging since the decision to not participate in the polls is a blatant act of apathy to the fate of the country.

But of course, registering for the elections is only the first part in taking the steps to attain the changes that we aim. It is not enough to just have yourself registered for the elections; you have to take part in the actual voting. According to Youth Vote, an organization that encourages the youth to vote in the election, 54 percent or 34 million voters for the 2010 election fall on the age ranging from 15 to 24 years old. Comprising more than half of the total number of voters, the youth therefore should exercise the right to suffrage.

The 2010 election is fast approaching but out of the 6.4 million potential voters, only 2.6 million are registered as of August 2009. Though the 4.2 million unregistered voters are given until October 31 to register, it is still expected that only a fraction of it will be able to register.

The youth is more than the hope of the fatherland; we are agents of change. If we are not satisfied with what is happening in our country today then it is high time to do something about it, and the best way to show our discontent is to choose for new leaders to lead our country.

With the threats of Cha-Cha and extended terms for politicians, the upcoming election is a crucial moment in the lives of every Filipino. This is not only the time to choose a new leader but also the time to express our dissatisfaction to the government. Our collective votes could change not only a new leader but also the course of our history.

The change that we have been looking for could not be found elsewhere. The power to change the country for the better is in the hands of every Filipino—it is in the hands of the youth. It is up to us to do something to ensure a better future not only for us but to the future generation. By taking part in the elections, we are chartering the future of our country. Through our votes, we are expressing to the world our choice—the choice of change.

Every single vote counts. Every single drop of the indelible ink makes a difference. Every stroke of the pen charts the destiny of our country. And the youth plays a crucial role in attaining this change.

The youth must vote. The youth must take part. The future is in our hands.

(The NORSUnian, Vol. XXVII No. 10)

chibog...

2009-09-23T10:36:00.000-07:00

awh???..

L Lawliet kamukha ko!!!!!

2009-09-23T09:05:00.000-07:00

L Lawliet

la lang.. gusto ko lang sya ipost...
angal???...
mukha kaseng adik........
parang akoh!!

pero cute naman.......... kami..
heheh...
palag???

painting ba toh??...

2009-08-26T15:30:00.000-07:00

We write for you, We fight for you!

Yeah!! Painting na ginawa ko nung nag-audition ako sa the norsunian
as an artist. Me halong hiya at kaba kaseh pers taym kong gumawa
ng painting sa tanang buhay ko simula nung iniluwal ako ng aking ina
mula sa kanyang sinapupunan.
Pero uki lang.. ket ganon nakilala ko naman ang 2ne1's CL of bais na
si Cheeno Luang at ang karaang bugoy ng bacong na si Arvin
Rodriguez na kasabay kong nag-audition.
Sana maawa si BROW! Sana matanggap kami! hekhekK..
rock n' roll!!..